Τρίτη, 9 Απριλίου 2013

Ας κάνουμε  λοιπόν την ιστορία της κομμωτικής συναρπαστική.
Από τους αρχαίους Αιγυπτίους, Έλληνες και Ρωμαίους τη σκυτάλη παίρνουν οι Βυζαντινοί που δε θα μπορούσαν να μην επηρεαστούν από τους προαναφερόμενους αρχαίους λαούς, καθώς και από τους γείτονες τους στην ανατολή. Χαρακτηριστική επιρροή όμως είχε στην κομμωτική εκείνη την περίοδο, η θεοκρατική νοοτροπία της χριστιανικής πίστης.  Από την άλλη πλευρά, ο πλούτος και η πολυτέλεια ήταν εξίσου δυνατά στοιχεία για την εποχή και τα χτενίσματα.
Η τεχνολογική εξέλιξη στο βυζάντιο δε θα μπορούσε να αφήσει από έξω την κομμωτική, έτσι καινούρια εργαλεία χτενίσματος, εμφανίστηκαν που βοηθούσαν στο τύλιγμα και το  κατσάρωμα των μαλλιών. Η τεχνολογία δεν έμεινε εκεί αφού για το χρωματισμό των μαλλιών χρησιμοποιούσαν μεταλλικά άλατα και παράγωγα φυτών καθώς και υλικά αποχρωματισμού αλλά και μείγματα όπως ρητίνη, ασπράδι και κρόκους αυγού, κερί και μέλι, για το καλύτερο κράτημα των χτενισμάτων.
  Στην Κίνα πάλι οι ανύπαντρες γυναίκες συνήθως είχαν μακριά μαλλιά πλεγμένα σε πλεξούδες, ενώ οι παντρεμένες μακριά από το πρόσωπο μαζεμένα σε ένα κότσο χαμηλά κοντά στον αυχένα. Το καθεστώς Manchu την εποχή εκείνη,  υπαγόρευε στους άνδρες να ξυρίζουν το μπροστινό μέρος του κεφαλιού αφήνοντας τα υπόλοιπα μαλλιά μακριά και δεμένα πίσω  με μαύρο μετάξι. Και στην Ιαπωνία όμως οι άνδρες είχαν ξυρισμένο το μπροστινό μέρος του κεφαλιού, με τη διαφορά πως τα υπόλοιπα μαλλιά τους ήταν μαζεμένα σφιχτά σε ένα κότσο στον αυχένα.
 Κατά τη διάρκεια του μεσαίωνα οι γυναίκες στην Ιαπωνία είχαν τα μαλλιά τους μακριά και χάλαρα, το 17ο αιώνα όμως τα μαλλιά άρχισαν να γίνονται πιο περιποιημένα και στυλιζαρισμένα  σηκωμένα ψηλά και στολισμένα με διάφορα αξεσουάρ. Το χτένισμα της γκέισας έγινε αρκετά περίτεχνο μαζεμένο και αυτό ψηλά με πρόσθετα μαλλιά τις περισσότερες φορές.
Και το ταξίδι στην ιστορία της κομμωτικής συνεχίζετε δημιουργικά…
Από τα πολύ παλιά χρόνια, ο άνθρωπος ασχολήθηκε έντονα για να ικανοποιήσει την ανάγκη του για ομορφιά.
Η ομορφιά ως ανάγκη είναι πανάρχαια και απασχόλησε όλους τους ανθρώπους γυναίκες και άντρες ανεξαρτήτου ηλικίας.
Ένα μέσο ικανοποίησης της ανάγκης ¨ομορφιά¨ είναι η περιποίηση και η διαμόρφωση των μαλλιών, δηλαδή η κομμωτική.
Η κομμωτική είναι μια τέχνη με βαθιές ρίζες στα βάθη των αιώνων.
Από τα αρχαία χρόνια πολλοί λαοί ασχολήθηκαν ιδιαίτερα με την περιποίηση των μαλλιών τους.
Από αυτούς ξεχώρισαν οι Αιγύπτιοι, οι Έλληνες, οι Σύριοι, οι Βαβυλώνιοι, οι Μινωίτες, οι Ρωμαίοι, οι οποίοι μάλιστα χρησιμοποίησαν για τον σκοπό αυτό παράξενα υλικά και εργαλεία.
Μερικά από αυτά ήταν το ξύλο, το καλάμι, ο πηλός, ο οψιδιανός, οι καρποί των δέντρων, το λάδι, ο ασβέστης κ.λ.π. Ιδιαίτερη σημασία έδωσε ο άνθρωπος από την εμφάνιση του κιόλας στην γη, στο να χρωματίζει το δέρμα και τα μαλλιά του για λόγους τόσο θρησκευτικούς όσο και καλλωπιστικούς.
Ωστόσο, τα πρώτα ιστορικά τεκμήρια για τον χρωματισμό των μαλλιών (και όχι μόνον) προέρχονται από τους τάφους του Φαραώ. Η αρχαιολογική σκαπάνη απέδειξε ότι οι αρχαίοι Αιγύπτιοι γνώριζαν και χρησιμοποιούσαν για την βαφή των μαλλιών τους μεταλλικά στοιχεία και τουλάχιστον τρία φυτικά χρωστικά: Χέννα, Σουμρίκι και Ρένγκ που έδιναν κόκκινο, κίτρινο και μαύρο χρώμα. Είναι επίσης γνωστό ότι την ίδια εποχή χρησιμοποιούσαν την Χέννα οι λαοί της Ινδίας, της Περσίας και του Ισραήλ.
Οι αρχαίες Ελληνίδες έβαφαν τα μαλλιά τους με διάφορα μείγματα από τάλκ και φυτικούς χυμούς, αλλά και με επικίνδυνες συνταγές που είχαν βάση τον ανθρακικό μόλυβδο (στουπέτσι) και τον θειούχο υδράργυρο (κιννάβαρι). Οι Λατίνοι συγγραφείς μας πληροφορούν για τις συνταγές βαφής μαλλιών που χρησιμοποιούσαν οι Γαλάτες και που ασφαλώς είχαν υιοθετήσει και πολλές Ρωμαίες κυρίες. Για το ξάνοιγμα των μαλλιών χρησιμοποιούσαν μίγμα από λίπος γίδας και στάχτη οξιάς.
Για το χρωματισμό των μαλλιών χρησιμοποιούσαν φλοιό καρυδιών, άλατα του μολύβδου και του χαλκού και για πιο εύκολη χρήση, χτένισμα με μολύβδινες χτένες.
Όταν ανακαλύφθηκε η Αμερική έγινε γνωστό ότι οι Ινδιάνοι χρησιμοποιούσαν ινδικό λουλάκι για να ζωντανεύουν τα κατάμαυρα μαλλιά τους. Το χρωματικό αποτέλεσμα που πετύχαιναν είναι το σημερινό blue-black (μαύρο-μπλέ).

Περί το τέλος του 16ου αιώνα το ξανθό χρώμα έγινε αληθινή μανία στην Βενετία. Οι κομψότερες Βενετσιάνες μούσκευαν τα μαλλιά τους με ένα διάλυμα καυστικής σόδας και καθόντουσαν στον ήλιο 3-4 ώρες κάθε ημέρα.
Μ' αυτόν τον μάλλον επώδυνο τρόπο αποκτούσαν το περίφημο ξανθό Βενετίας που αποθανάτισε στα έργα του ο μεγάλος ζωγράφος της Αναγέννησης Τισιανός.
Τα πρωτόγονα αυτά μέσα χρωματισμού των μαλλιών δεν διαφοροποιήθηκαν ιδιαίτερα μέχρι την εποχή της περούκας, οπότε δεν υπήρχε πια θέμα βαφής, ένα πουδράρισμα στην περούκα ήταν αρκετό.
Με την εποχή της περούκας άρχισαν και τα περίτεχνα χτενίσματα της εποχής που και αυτά όμως έχουν τις ρίζες τους στα πολύ παλαιά χρόνια.
Τα Ελληνικά χτενίσματα ξεχώρισαν για την δημιουργικότητα αλλά και για την απλότητά τους από την Μυκηναική εποχή (1200 π.Χ.) με τις διπλές κορώνες και τις κατσαρές μπούκλες στο μέτωπο μέχρι και την Μινωική εποχή (1600 πΧ) και τις διακοσμήσεις από πολύτιμα διάδημα με πολύ φαντασία και αρχοντιά.
Οι εποχές του Μπαρόκ, του Ροκοκό, του ρομαντισμού αλλά ακόμη και τη μόδα των χρόνων του Ανρύ Γκωμώ σημάδεψαν με την δημιουργικότητα και την φαντασία τους τις εποχές αλλά και τις ίδιες τις γυναίκες αφού το χτένισμα προσέδιδε την κοινωνική τάξη που ανήκαν.
Όλα τα υλικά και τα μέσα που χρησιμοποιήθηκαν από την Αρχαία εποχή για να επέμβει ο άνθρωπος στα μαλλιά του διέφεραν γεωγραφικά και χρονικά.
Όμως όλα μαζί συνέθεταν την τέχνη της κομμωτικής.
Η τέχνη αυτή χρειάστηκε να περάσει πολλά και διάφορα στάδια εξέλιξης μέχρι να φτάσει στα σημερινά επίπεδα.
Η εξελικτική πορεία της κομμωτικής συνεχίζεται αμείωτη μέχρι και σήμερα και μάλιστα με γρηγορότερο ρυθμό από ότι στο παρελθόν.
Η σημερινή κομμωτική χαρακτηρίζεται από την υψηλή τεχνογνωσία που διαθέτει ο κλάδος αλλά και από τις έντονες, ταχύτατες και τολμηρές αλλαγές και καινοτομίες.

 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου